The Rustling of the Garden

Η σειρά του Μαντά προβάλλει τελικά ως ένα είδος μικροκοινωνιολογίας του σύγχρονου ελληνικού χώρου, αστικού και περιαστικού, με αιτία όσο και πρόσχημα τον κήπο: διατρέχει κατοικήσιμες αυλές και σκιερές πιλοτές, μέρη όπου η χλωρίδα επιβιώνει λαθραία και πράσινες ταράτσες. Καταδεικνύει το πράσινο ως δείκτη ανισότητας και ταξικών διαφορών, σε μια κοινωνία που λάτρεψε παράφορα το τσιμέντο, αντιμετωπίζοντάς το ίσως σαν στοιχείο άκαμπτης σταθερότητας σε μια χώρα που πορεύεται μέσα από αβεβαιότητες διαρκείας. Ο ιδιωτικός κήπος, άλλοτε πεδίο βιωματικής φροντίδας που γαληνεύει το βλέμμα κι άλλοτε περίτεχνου διακοσμητισμού ή φύλλο συκής μιας κοινωνίας ωμής, μοιάζει έτσι με πολυεδρικό καθρέφτισμα της σχέσης μας με τη φύση. Κι αν οι φωτογραφίες περιέχουν συχνά απόψεις κοινότοπες, αυτές έχουν αλιευθεί δειγματοληπτικά και αντιπροσωπευτικά από τη σάρκα του ελληνικού σώματος.

Ηρακλής Παπαϊωάννου

Mantas’ series finally emerges as a kind of microsociology of contemporary Greek space, urban and peri-urban, with gardens serving as the cause and pretext: running through residential front yards, shady ground floor parking spaces where the flora exists latently and green terraces. It highlights green as an indicator of inequality and class difference, in a society that adored concrete passionately, perhaps considering it as an element of rigid stability in a country trudging through constant uncertainties. Private gardens, at times a field of personal care that calms the gaze and at others an elaborate decoration or fig leaf of a brutal society, thus resembles a polyhedral reflection of our relationship with natural elements. And if these photographs often contain a vernacular perspective, it is because they emerge a sample and representation of Greece’s flesh.

Hercules Papaioannou